Hej!
Dzisiejszy wpis został zainspirowany moim kolegą - Pawłem!
Moja historia z piłką ręczną zaczeła się w 5 klasie szkoły podstawowej. Na lekcji w-fu po raz pierwszy poznałam zasady mojej przyszłej miłości.
Po kilku dniach zostałam wybrana na zawody na pozycji- bramkarz.Emocje były fantastyczne. Pojawiły się sukcesy jak i porażki. Już na pierwszych zawodach zostałam zauważona! Trenerka jednego z lubelskich klubów zaproponowała mi treningi.
Tego samego dnia dostałam numer do klubu sportowego. W domu musiałam przedyskutować całą sytuację z moją mamą, która bez problemu się zgodziła. Już po tygodniu pojawiłam się na pierwszym treningu. Pierwszą rzeczą której się nauczyłam była przeplatanka i przeskok. Już wtedy wiedziałam że piłka ręczna będzie moją miłością. Jeździłam na drugi koniec Lublina na treningi 3 razy w tygodniu. Po każdej takich zajęciach byłam bardzo zmęczona ale wracałam z dużą satysfakcję. W całej mojej karierze byłam na około 10 wyjazdach sportowych. Zawody te były w całej Polsce.
Grałam na dwóch pozycjach bramkarz oraz lewoskrzydłowa tylko dlatego, że jestem leworęczna czyli w tym sporcie wyjątkowe. Na każdym spotkaniu sportowym które trwało około dwóch godzin trenowałam jako skrzydłowe ale również jako bramkarz przez co teraz mam duże doświadczenie w obu tych polach.
Niestety po dwóch latach mój organizm zaczął szwankować. Moje kolana przestały dobrze funkcjonować.Każdy trening stawał się coraz trudniejszy. Bieganie sprawiało mi dużą trudność i ból. Niestety musiałam podjąć decyzję o przerwaniu treningów. Byłam trochę załamana. Piłka ręczna była całym moim życiem ale zdrowie jest ważniejsze! Każdy ma coś co bardzo kocham dla mnie czymś takim była piłka ręczna. Po pewnym czasie pogodziłam się z tym że muszę przestać trenować. Zaczęłam chodzić na rehabilitację i moje kolana wracają powoli do zdrowia. Myślę że kiedyś wrócę jeszcze do tego sportu jednak teraz mogę oglądać go jedynie w telewizji.
Musimy pamiętać by nigdy się nie poddawać i dążyć do swoich celów! Czasami droga jest długa i kręta ale warto ją przyjść by mieć to czego się pragnie.
Super :) jesteś dziewczyną którą można podziwiać, nie boisz się wyzwań, kochasz sport i odnalazłaś swoją pasję. Gratuluję, będę trzymać kciuki, żeby wszystko pomyślnie się toczyło, a ty żebyś rozwinęła skrzydła i osiągnęła jak najwięcej :)
OdpowiedzUsuńpozdrawiam cieplutko myszko :*
ayuna-chan.blogspot.com
Wow gratulacje! Samych sukcesów! :*
OdpowiedzUsuńMoja siostra i kuzynka też trenują piłkę ręczną. Obie są bramkarkami, ale moja kuzynka więcej zwiedziła i trenowała, bo jest starsza, więc szybciej zaczęła. Moja siostra jest młodsza od Ciebie o rok i już zaczyna robić większą karierę, ale nie wiadomo jak jej pójdzie, bo to zależy czy wybiorą jej do kadry wojewódzkiej ;)
OdpowiedzUsuńżyczę zdrowia i powrotu do Twojej pasji! W końcu każdy chce robić to co kocha :)
Fajnie że nie boisz się nowych wyzwań. Widać że masz pasję która po prostu żyjesz-już Cię lubię.Miło że są jeszcze ludzie,którzy kochają sport,w moim otoczeniu to jest już naprawdę rzadkość. Życzę powrotu do zdrowie i żebyś jak najszybciej mogła grać :)
OdpowiedzUsuńLubię ludzi z zamiłowaniem do sportu, jakiegokolwiek, ale piłka ręczna jest super :). Szkoda, że musiałaś zrezygnować, ale racja zdrowie jest najważniejsze. Życzę Ci więc owocnej rehabilitacji, abyś mogła znów robić to co kochasz :) ps. Też jestem leworęczna :))
OdpowiedzUsuńPozdrawiam ciepło
www.aleksandraczaja.blogspot.com
Życzę ci szybkiego powrotu do ulubionego sportu i gratuluję tylu sukcesów! Fajnie, że zobaczyłaś Węgry przy okazji. Moim ulubionym sportem jest jazda konna, przy czym na każdym treningu jestem narażona na niebezpieczeństwo, ale to moja miłość :)
OdpowiedzUsuńproszę o kliknięcie w baner :)
majadepp.blogspot.com
Wow, gratulacje, musisz być w tym świetna! Moją miłością jest siatkówka :)
OdpowiedzUsuńMam nadzieję, że Twoje kolana szybko wrócą do zdrowia, bo to okropne, kiedy nie może się robi tego, co się kocha. Kiedy skończysz rehabilitację, a Twoje kolana będą w lepszej formie, będziesz mogła grać, prawda?
aniapodlecka.blogspot.com